Η ΣΕΜΙΝΑ ΣΤΟΝ ΠΑΠΟΥΤΣΗ

Θεωρώ ότι όλα τα blog της χώρας και τα site και οι εφημερίδες και τα κανάλια και τα ραδιόφωνα πρέπει να αναδημοσιεύσουν αυτή την επιστολή της Σεμίνας, έτσι ώστε αυτός ο καλός οικογενειάρχης, που ετοιμάζεται να σπάσει στο ξύλο όποιον πειράξει τα παιδιά του και τη γυναίκα του, αλλά αυτός δεν το έχει σε τίποτα να γεμίσει με χημικά τα παιδιά και τις γυναίκες των υπηκόων του, να μην διανοηθεί ποτέ να υποστηρίξει ότι "δεν την πήρε πουθενά το μάτι του¨.

Ολόκληρη η επιστολή έχει ως εξής:

Ανοικτή επιστολή της Σεμίνας Διγενή στον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Χρήστο Παπουτσή:

Αγαπητέ Χρήστο

θέλω να σου πω πολλά αυτόν τον καιρό, αλλά τελικά αποφάσισα να σου γράψω γράμμα. Γνωριζόμαστε πολύ καλά από την εποχή της Πλειστοκαίνου, ήτοι από τον καιρό που ήμουν ρεπόρτερ στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της Πανεπιστημίου κι εσύ στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, στον …

όροφο κάτω από μάς.

Η μνήμη, λένε οι νευροεπιστήμονες είναι κάτι σαν βίντεο ροής, που ”φορτώνεται” με γεγονότα, εικόνες, πρόσωπα και σκέψεις. Όταν ενεργοποιείς μια ανάμνηση, ενεργοποιείς συγχρόνως και κάποια απ αυτά που συνέβαιναν γύρω απ αυτήν, την ώρα που σχηματιζόταν..

Σε θυμάμαι λοιπόν, να μας επισκέπτεσαι συχνά στα γραφεία μας, παρέα με το Αρκούδο, για να φέρετε κομματικές ανακοινώσεις, καταγγελίες για την κρατική βία και την επάρατη δεξιά, καλέσματα σε διαδηλώσεις για την παιδεία και τα αντιλαικά μέτρα, να παρακαλάς τον Γιομπαζολιά να ”περιποιηθεί” τα κείμενα κι όταν αυτός έλειπε, τον Μπακουνάκη, την Νταιλιάνα, τη Μαυρογένη, την Παγώνη, εμένα.. Θυμάσαι; Μαχητικός και πάντα με πλήρη επαναστατική εξάρτυση, μούσια και μαλλιά και με απέχθεια ιδιαίτερη στις αυθαιρεσίες των δυνάμεων καταστολής.

Είπα ”δυνάμεις καταστολής” και το βίντεο ροής που λέγαμε πιο πριν, σε δείχνει -τριάντα τόσα χρόνια μετά- να δίνεις εντολή να ρίξουν ληγμένα δακρυγόνα σε διαδηλωτές. Σε δείχνει να θέτεις -μέσω των ΜΑΤ- σε ισχύ το σχέδιο ”Βίαιης καταστολής και διάλυσης συγκεντρώσεων” και τη χρησιμοποίηση 2.860 δακρυγόνων ..

(Χρήστο, όταν πηγαίναμε μαζί παλιά σε διαδηλώσεις, αυτοί οι φασίστες όπως τους έλεγες, δεν μας έριχναν ποτέ πάνω από 500… Άσε που τα περισσότερα τα έτρωγε ο Καραμπελιάς!) Πολύ αίμα παλιέ μου φίλε, πολλά ανοιγμένα κεφάλια και σπασμένα πλευρά και πολύ προκλητικές οι δηλώσεις σου μετά. Αν αυτό συνέβαινε τότε, που φορούσες το αμπέχωνο, τα γένια σου ήταν μαύρα και σου είχε ο Λαλιώτης υπόκρουση τα Κάρμινα Μπουράνα, φαντάζεσαι πώς θα αποκαλούσες τον αρμόδιο υπουργό; Εσύ λοιπόν, Υπουργέ μου όχι μόνο αιματοκύλισες τις Τετάρτες του Συντάγματος, αλλά σε πληρώσαμε και ακριβά για να μας δείρεις. Πάνω από 1.100.000 ευρώ ΜΑΣ κοστίζει, για να φροντίσεις ΕΣΥ να κυλήσει το αίμα των διαδηλωτών.

Όμως παρασύρθηκα, άλλο είναι το θέμα μου σήμερα,για άλλο αίμα θέλω να σου μιλήσω. Για το αίμα του Γκιόλια. Ξέρω ότι ξέρεις. Σχεδόν όλοι ξέρουμε ότι ξέρεις. Ξέρεις και το ποιός έδωσε την εντολή και ποιοί ήταν οι εκτελεστές του. Και ο προκάτοχός σου ήξερε.

Άκου Χρήστο, δεν σκοπεύω μ αυτό το κομμάτι να υπερασπιστώ τον Γκιόλια, παραμονή του ετήσιου μνημοσύνου του. Θέλω όμως να ξέρω, θέλω να μου πεις την αλήθεια. Ποιός τον ήθελε νεκρό και γιατί; Ήταν πολιτικός, δημοσιογράφος, επιχειρηματίας, ποιός διάολος ήταν; Για ποιό λόγο του έκλεισαν το στόμα; Γιατί ένα χρόνο τώρα δεν μιλάει κανείς; Ποιός απαιτεί αυτήν την ομερτά; Οι έρευνες και του Χρυσοχοίδη και οι δικές σου (άν έγιναν ποτέ..) πού οδήγησαν; Πόσα τηλέφωνα έπεσαν κι από πού, για να κλείσει το θέμα πριν καν ανοίξει;

Χρήστο, πρέπει να ξέρεις ότι λέγονται πολλά για τον τρόπο διεξαγωγής αυτών των περίφημων ”ερευνών”. Όσοι σε υπερασπίζονται λένε πως έιναι πολύ θολό το τοπίο για να μπορέσεις να βρεις άκρη και παραείναι τοξικό το θέμα για να ”ανοίξει”. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι εκτελείς υπάκουα, εντολές σιωπής (όχι απαραίτητα από πολιτικά κέντρα)..

Νάτο πάλι το βίντεο ροής .. Σε δείχνει να κρατάς σε πορεία, τη ματωμένη σημαία του Πολυτεχνείου κι εμένα να σε φωτογραφίζω.

Στο όνομα αυτής της σκηνής, μπορείς να πεις την αλήθεια; Γιατί σου είπα, ξέρω ότι ξέρεις. Σκότωσε το Σωκράτη, αυτός που νομίζω;

Υ.Γ. αν ποτέ μου πεις την αλήθεια, θα λυπηθώ μόνο για ένα πράγμα, που δεν θα την ακούσει από το στόμα σου ο συνάδελφος μου, που τα παλληκάρια σου φρόντισαν με μια χειροβομβίδα κρότου λάμψης, να χάσει την ακοή του.

Το τελευταίο πράγμα που άκουσε, ήταν εκείνο το δικό μας σύνθημα ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.. Δεν το θυμάσαι όμως, ε;

Πηγή: Σεμίνα Διγενή

ΚΑΜΙΑ ΨΗΦΟΣ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ

Για τους παρακάτω λόγους:

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ – 1^ος Αντιπρόεδρος ή αλλιώς ο κ. «Μαζί τα φάγαμε»

30 Χρόνια βουλευτής και 30 χρόνια κυβερνητικό στέλεχος. Ευθύνεται για όλα όσα εκ του αποτελέσματος ευθύνονται όλες οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ αφού από το 1982 μέχρι σήμερα έχει διατελέσει: 1982 Υφυπουργός Εμπορίου, 1984 Υφυπουργός Εξωτερικών για θέματα Ευρωπαϊκής Κοινότητας, 1985-1989 Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών, 1989 μέχρι 1993 Αντιπρόσωπος του Ελληνικού Κοινοβουλίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης, 1993 Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών, 1994 Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών, 1996 – 1999 Υπουργός Εξωτερικών, 2000 Υπουργός Πολιτισμού, 2003 Εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ στο Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής, 2004 Συντονιστής της προεκλογικής εκστρατείας του ΠΑΣΟΚ, 2006 Γενικός Εισηγητής του ΠΑΣΟΚ στις διαδικασίες για την Συνταγματική Αναθεώρηση, 2004 – 2011 Εκπρόσωπος της Βουλής των Ελλήνων στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης και του Συμβουλίου της Ευρώπης και τέλος 2009 – 2011 Αντιπρόεδρος της αποτυχημένης Κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου. Γι αυτό το λόγο ο

ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ AGRINIO CULTURE

Σήμερα βρήκα λίγο χρόνο για να απαντήσω σε δύο παλιότερες αναρτήσεις του Agrinio culture δημόσια αφού ιδιωτικά ήδη έχει υπάρξει μια αλληλογραφία.

Ας ξεκινήσουμε από τις αναρτήσεις του προαναφερόμενου blog. Την πρώτη ανάρτηση μπορείτε να την δείτε εδώ ΕΔΩ και την δεύτερη  ΕΔΩ αφού μέχρι σήμερα 12 Ιουνίου 2011 συνεχίζουν να είναι ανηρτημένες.

Αμέσως όταν τις πληροφορήθηκα, όχι γιατί κάποιος άλλος, όπως θα διαβάσετε παρακάτω μου τις υπέδειξε, αλλά γιατί σε καθημερινή βάση ενημερώνομε για τα όσα γράφονται κυρίως στο διαδίκτυο, απέστειλα στον διαχειριστή του Agrinio Culture μία επιστολή μέσω των δύο e-mail τα οποία έχει αναρτημένα στο blog του και του ζητούσα...

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Τον τελευταίο καιρό αρκετοί είναι εκείνοι που θέλοντας να συκοφαντήσουν, παραποιήσουν και αλλοιώσουν τη συμμετοχή μου στο Κίνημα των "Αγανακτισμένων της πλατείας Αγρινίου με δημοσιεύματα ή κακοπροαίρετη σπέκουλα επιχειρούν να προδικάσουν την κινηματική μου συμπεριφορά με αληθοφανή ψεύδη, αφήνοντας υπονοούμενα και στήνοντας δίκες προθέσεων, οι οποίες εδράζονται στην συνεργασία μου με την "ΠΑΝΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ - ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ".

Να πληροφορήσω λοιπόν όλους αυτούς τους καλοθελητές ότι τιμώ και σέβομαι την προσωπική μου φιλία με τον Δημήτρη Σταμάτη, όχι μόνο γιατί και ο ίδιος την τιμά και την σέβεται, αλλά και γιατί οι πολιτικές μας επιλογές, αν και ξεκινούν από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, συγκλίνουν στην πολιτική απαλλαγή της τοπικής κοινωνίας από ένα "καθεστώς" διαπλεκόμενων και υπερκομματικών συμφερόντων που τις τελευταίες δεκαετίες έχει εγκαθιδρυθεί κατά την άποψη μου στον Δήμο Αγρινίου.

Αυτό σε ότι με αφορά, ούτε σημερινό είναι, ούτε εν κρυπτώ έχει υπάρξει.

Ελπίζω να αρκούν οι παραπάνω δύο παράγραφοι και να μην χρειαστεί να επανέλθω επί τούτων. Είμαι όμως πρόθυμος να απαντήσω σε όποια σχόλια προσαρτηθούν σε τούτη την ανάρτηση αρκεί να μην είναι υβριστικά και να σέβονται την τιμή και την υπόληψη όλων.

Σε όσα τώρα δημόσια κάποιοι έχουν γράψει για τις προθέσεις μου εκφράζοντας θέσεις ή απορίες ας περιμένουν  την επόμενη ανάρτησή μου που θα απαντήσει στις αιτιάσεις τους.

ΝΑ ΜΑΣΤΕ ΠΑΛΙ ΕΔΩ... ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ

Αναγκάζομαι εκ των πραγμάτων να προβώ στην επαναλειτουργία του aitoloakrnaniapress, το οποίο δεν αποτελεί ενημερωτικό blog του νομού, αλλά προσωπικός επικοινωνιακός διαδικτυακός τόπος έκφρασης του διαχειριστή του Λευτέρη Τηλιγάδα, για όσα συμβαίνουν στην πόλη του Αγρινίου, του νομού Αιτωλοακαρνανίας και της χώρας.  Η ανάγκη αυτή εκπορεύεται από το αναφαίρετο δικαίωμα μου να εκφράζομαι ελεύθερα και με σεβασμό της αντίθετης άποψης, την οποία και έχω κάθε διάθεση να προβάλλω στα σχόλια των αναρτήσεων μου, εφ’ όσον αυτή δεν υβρίζει και δεν συκοφαντεί ατομικά ή συνολικά τα μέλη της τοπικής κοινωνίας της οποίας αποτελώ μέλος.


Φιλικά και διαδικτυακά
Λευτέρης Τηλιγάδας

ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΜΥΝΑ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ

Παραλειπόμενο (αλλά μη εξαιρετέο) από το Δημοτικό Συμβούλιο Αγρινίου της 17ης Νοεμβρίου 2011, η αλλιώς: Ο καταδότης του καταδότη… κ.ο.κ.

Στο  Δημοτικό Συμβούλιο Αγρινίου που πραγματοποιήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2011, μέσα σε λίγο χρόνο, τόσος όσος χρειάστηκε να απαντηθεί μία ερώτηση, συνέβησαν τόσα πολλά, όσα δεν συνέβησαν σε συνεδριάσεις ολόκληρες μέχρι σήμερα.

Ένα κείμενο του Διαχειριστή του blog Λ. Τηλιγάδα.

Στον τίτλο αυτού του blog και πάνω σε διάφανη λευκή επιφάνεια, εκτός των απαραίτητων που μπορεί να συναντήσει κανείς σ’ αυτού του είδους τους ιστοτόπους, υπάρχει γραμμένο το όνομα του διαχειριστή καθώς και μία φράση: «Είναι επικίνδυνο να έχεις δίκιο, όταν αυτοί που σε διοικούν έχουν άδικο».

Το πόσο επικίνδυνο είναι το έχω βιώσει αρκετές φορές μέχρι σήμερα στη ζωή μου μέσα από την ενασχόληση μου με τα κοινά είτε από την θέση του ενεργού δημοσιογράφου, είτε μέσα από την ενεργή συμμετοχή μου στα διάφορα κινήματα πολιτών που εκδηλώθηκαν στην περιοχή. Το πόσο δεν έχω πτοηθεί από την επικινδυνότητα αυτή, το γνωρίζουν πολύ καλά και αυτοί που την καλλιέργησαν εις βάρος μου, αλλά και όσοι με συντρόφευσαν σ’ αυτή.

Το βράδυ της 17ης Ιανουαρίου 2011 στο χώρο που συνεδρίασε το Δημοτικό Συμβούλιο του Διευρυμένου Δήμου Αγρινίου, ο κ. Δημήτρης Σταμάτης απηύθυνε ερώτηση προς τον κ. Παύλο Μοσχολιό για την μη συγκρότηση της Επιτροπής Αποτύπωσης.

Παίρνοντας το λόγο ο κ. Μοσχολιός, αντί να απαντήσει επί της ερωτήσεως, έκρινε σκόπιμο… να «καταδώσει» τον καταδότη της ΠΑΝΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ, ο οποίος...

ΤΑ ΑΛΛΟΤΡΙΑ, ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΝ ΑΡΧΗ ΙΔΙΑ

Μια «Ξεκατίνα» (όπως λέμε «φτου ξε – λευτερ - ία») σε μια «Κατίνα»;

(Ελπίζω τα εισαγωγικά να τα βλέπεις)

Δεν ξέρω, ούτε και μπαίνω στον κόπο να κατανοήσω, τι είναι αυτό που εννοείς Ιωάννη, όταν λες «ελπίζω κανένας να μην κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια» ή εκείνο το άλλο, το ηρωικό «δεν έχω αλλάξει και πενήντα μετερίζια στη ζωή μου».

Αυτά δεν με ακουμπούν και το ξέρεις.

1ον Γιατί ποτέ δεν έκρινα εξ ιδίων τα αλλότρια.

2ον Γιατί το μετερίζι που έχω διαλέξει δεν είναι εύκολο, ούτε αλλάζει εύκολα. Άλλοι είναι επιρρεπείς στις κολοτούμπες και στο πήδημα.

και 3ον Γιατί όλοι μεταξύ μας γνωριζόμαστε, αλλά δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Που διαφέρουμε;

Να ΣΟΥ υπενθυμίσω αμέσως, ένα από τα πολλά παραδείγματα που μπορώ να αναφέρω, σημειώνοντας ότι η αναφορά μου στο πρόσωπο σου δεν είναι προσωπική αντιπαράθεση, αλλά συγκυριακή ανάγκη, «ευκαιρίας δοθήσης». (Μην με αναγκάσεις να πιστέψω...

ΣΕ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΠΑΙΝΩ

Σήμερα και μετά την ανακοίνωση της «Λαϊκής Συσπείρωσης», ξαναθυμήθηκα όλη αυτή την ιστορία με τον «αποκλεισμό» του κ. Νικάκη από τις επιτροπές, «για την οποία ευθύνεται η μείζονα μειοψηφία», όπως υποστήριξαν κάποιοι δημοσιογράφοι της πόλης, που ζουν και περιφέρονται πέριξ του Δημαρχείου της πόλης και που και αυτοί, όπως άλλωστε και εγώ, είμαστε γνωστοί για τον πρότερο έντιμο, αλλά προ παντός, για τον άτιμο βίο μας (και δυστυχώς μαζί μας κι άλλοι πολύ σ΄αυτή την πόλη).

Αφού λοιπόν όλοι μας - τίμιοι και άτιμοι - νομιμοποιούμαστε στην άποψη, διαβάστε,

Ο ΕΧΩΝ ΝΟΥΝ ΝΟΕΙΝ ΝΟΕΙΤΩ

Tο διοικητικό συμβούλιο του Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία «Εκκλησία της Ελλάδος» στην περιοδική έκδοση του φυλλαδίου της «Αποστολικής Διακονίας» της με τον τίτλο «Προς το Λαό», που διανέμεται δωρεάν με την φροντίδα των Μητροπόλεων, ενημερώνει τους πιστούς του συγκεκριμένου δόγματος κυρίως για σύγχρονα θρησκευτικά ζητήματα.

Στην τελευταία έκδοση του όμως, που κυκλοφορούν οι κατά τόπους Μητροπόλεις στους χριστιανικούς ναούς της «επικρατείας» τους, το πήγε και παραπέρα.

Σε αυτή την έκδοση υπάρχει ένα και μοναδικό άρθρο με τίτλο «Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΡΙΣΗ» (Μπορείτε να το διαβάσετε

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ κ. ΜΠΑΚΗ

Φίλε Μήτσο

Διαβάζω εδώ και δύο μήνες περίπου τις αναρτήσεις σου και πραγματικά αδιαφορώ. Αδιαφορώ για όσα λες, γιατί όλοι στην τοπική μας κοινωνία γνωρίζουν, ότι το μεγαλύτερο εύσημο είναι ένα: Να σε βρίζει ο Μπακής.

Τυχαίνει να σε ξέρω από παλιά και τυχαίνει επίσης να σε ξέρω και καλά. Τις περισσότερες φορές, αν και καταδικάζω τις αγριεμένες σου εφευρέσεις, σε κατανοώ. Κατανοώ ότι έχεις ένα μαγαζάκι, το οποίο θέλεις να δουλεύει για να μπορείς να είσαι καλός οικογενειάρχης, να κυκλοφοράς με τζιπ, να συχνάζεις στα sic καφέ και να πουλάς μούρη, όπως άλλωστε η αστική σου καταγωγή το επιβάλλει.

Στόχος όμως αυτού του μαγαζιού όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν η αγορά και οι ανάγκες της σε έντυπο υλικό. Ήταν η εξουσία

ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ

Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνονται κάποιοι την πολιτική, αλλά εγώ δεν την αντιλαμβάνομαι ως τάβλι. Γιατί η πολιτική δεν είναι παιχνίδι με πούλια, ζάρια και παίχτες είναι ένας διαρκής και συνεχής αγώνας για να αλλάξεις τα πράγματα που σε αφορούν, που στέκονται εμπόδιο μπροστά σου. όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να τα ευτελίσουν και να τα μετατρέψουν σε τάβλι ή επικοινωνία ή ποιος ξέρει τι άλλο.

Οι μόνες μάχες που χάνονται, είναι εκείνες που δεν δίνονται λέει μια κοινότυπη φράση, που συνηθίζεται σε τέτοιες περιστάσεις. Όμως πέρα και πάνω από τις περιστάσεις, που οδηγούν σε αυτή τη διαπίστωση η αλήθεια είναι μία. Δεν υπάρχει αποτέλεσμα που δεν ανατρέπεται. Ειδικότερα στην πολιτική, όπου σε κάθε εκλογική αναμέτρηση τα δεδομένα αλλάζουν και η μάχη αρχίζει πάλι από την αρχή.

Από την αρχή λοιπόν.

Γιατί σ’ αυτή την πόλη

ΣΟΥΠΑ ΜΕ ΣΙΡΟΠΙΑΣΜΕΝΟΥΣ ΚΟΥΡΑΜΠΙΕΔΕΣ ΚΑΙ ΚΟΥΝΟΥΠΙΔΙΑ

«Τίνος είναι ρε γυναίκα τα παιδιά», έλεγε ένα παλιό τραγούδι της ελληνικής αντίστασης κατά της διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα.

Και βέβαια κανείς δεν ξέρει τίνος είναι τα παιδιά, όταν δεν είναι γνωστός ο πατέρας.

Κάποια λοιπόν απ’ αυτά τα παιδιά έδωσαν εχθές τα δικό τους «Παρόν» στο «Παρόν της Αιτωλοακαρνανίας». Δεν αναφέρομαι στον διαχειρίστη του παραπάνω blog, γιατί να διαβάζουμε ξέρουμε. Και αυτό που διαβάζουμε αποδεικνύει ότι άλλη – γιατί να το κρύψουμε άλλωστε – «το πάνε το γράμμα στο ΠΑΡΟΝ». Γράφει λοιπόν ο/η/οι συντάξας: «τονίζαμε ο απόλυτος νικητής των εκλογών στο Αγρίνιο ήταν ο Παύλος Μοσχολιός».

Τώρα, το ποιος χαίρεται γι’ αυτό, είναι αλλουνού και άλλου νου ΠΑΣΟΚ ευαγγέλιο.

Σίγουρα χαίρεται – προς το «ΠΑΡΟΝ» - ο Παύλος.

Η Σοφία άραγε να χαίρεται;

Ο Πάνος άραγε να χαίρεται;

Το μεγάλο αυτοδιοικητικό στέλεχος του νομού πάντως έχει σκάσει στα γέλια.

Και τα γέλια αυτά έχουν ανεβάσει τα χαμόγελα του κ. Νικάκη παντού.

Κάποιοι μου λένε, ότι όπου να ‘ναι έρχεται και ο κλαυσίγελος, γι' αυτόν που χαίρεται. Μόνο που αυτό το ρημα που εκφράζει τη χαρά στην πολιτική γράφεται πάντα με δύο τρόπους. Και "χαίρεται" και "χαίρετε". Και δυστυχώς για κάποιους αυτή η δεύτερη γραφή ορίζει επακριβώς το "άντε γεια"

Ένα είναι το σίγουρο ότι οι σημερινοί βουλευτές και ειδικότερα ο Θάνος Μωραΐτης φέρανε την Τριχωνίδα στην αυλή του Παύλου. Και η αυλή του Παύλου σήμερα φτάνει ως την πόρτα του Μαξίμου. Και όλοι γνωρίζεται ότι η πόρτα του Μαξίμου είναι πίσω από τη βουλή. Και όταν τα πράγματα διαδραματίζονται από πίσω τότε γίνονται εξαιρετικά επικίνδυνα - να δω τον Παύλο Τριχωνιδιάρχη από την πίσω πόρτα και τι στον κόσμο.

Όσο για τα άλλα που αναφέρει το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του ΠΑΡΟΝ περί της δήθεν «μειωμένης διάθεσης» του Σταμάτη «να εργαστεί», «τον απίστευτο αέρα σιγουριάς» του Παύλου «για την Κυριακή που έρχεται», και άλλα παρόμοια και φαιδρά ένα έχουμε να πούμε. Ωραίο το πιάτο αλλά «σούπα με κουραμπιέδες σιροπιασμένους και μπρόκολα» δεν τρώει αυτή η κοινωνία. Αυτές τις ώρες μάλιστα, όπως πληροφορούμαστε, είναι στην ύπαιθρο και μαζεύει τα υλικά για να σερβίρει την Κυριακή στο σύστημα που απέρχεται «ΑΓΚΑΘΙΑ ΣΤΙΦΑΔΟ».